Üşümek…
29 Dec 2006
Ayazdı…Kedilerin ortalıklarda gözükmediği, yaprakların oraya buraya savrulduğu ıssız bir soğuktu…Aşıkların parkları boşalttığı, çöpçülerin sokaklardan uzaklaştığı, kimselerin üşümeye niyeti olmayan bir şubattı.Ocağın ardından marta geçişte herkesi titreten bir havaydı.
Güneş tepedeydi.Belkide hiç olmadığı kadar tepedeydi.Ama soluk rengiyle sanki soğuk yolluyordu rüzgarla, karla, yalnızlıkla…Acaba hava tek başına olunca mı bu kadar soğuktu.Gözlerden uzak, kan daha mı az dolaşıyordu vücutta…Kansızlık mı; yalnızlık mıydı midemi bulandıran? Eldivensiz yürüyordum. Soğuk tam ellerimi kavramıştı, İliklerime ulaşmaya çalışıyordu. Kimse yoktu bana yardım edecek. Hani eldiven yoksa bir elimi tutucak biri de mi yoktu? Ondan mı hissetmiyordum ellerimi? Uzun zamandır sigaramı yakan olmamıştı. Evet kimseyle üşümemiştim.Yoksa iki kişi üşümek daha mı zordu…
Sinirliyim! Sinirim bile ısıtmıyor ama beni. İiçimde nefes alan birşey yok sanki. Nefesiyle,özlemiyle,hissiyle beni ısıtsın.
Sokaktayım. Yürüyorum. Ama nereye gittiğimi veya gideceğimi bilmiyorum. Kafam çok bulanık. Eskide kalmış bişiler arıyorum içimde.Hatırlayabileceğim..Hatırlamam gereken..Birinde, bir yerde bıraktığım birşeyler olmalı. Bankta en son üşümediğim,elimi ayazın değil başka bir tenin sardığı zamanlar olmalı bir zamanda.Kimselere bakmadığım,Gözlemden uzak durduğum zamanlar..Anı yaşadığım zamanlar..
Üşüdükçe zihnim açılıyor .Ama hiç belirti yok üşümediğim günlere dair. Hala üşüyorum!
Yalnızlık mı üşümek mi beni hatıralarımdan uzaklaştıran? Ne kadar uzun zamandır üşüyorum.Ve ne kadar uzun zamandır yalnızım, uzağım aşkın sıcağından…Sevgiyi istiyorum karşımda. Karların içinden eriyerek çıkan.Güneşime dokunmayan,soğumaya karışmayan ama benim içimi ısıtan bir aşk.
şöle der şair:
Oysa, bir zambak kadar güzeldir üşümek
İnce dalları yerlere kadar sarkar
Duvarları aşar, hendeklerden atlar
Kırlarda tökezler, düşer, yeniden kalkar
Ama benim içimdeki soğuk öle büyük…Öle büyük ki yanlızlığımın bana bıraktığı çatlak eller, kim tutar elimi diye beklemekten yorulan hislerim.. kim bilir ne zaman yazı getirir gönlümün ortasına. Kim bilir ne zaman korkarım aşık olmaktan, ne zaman koşarım çöpçülerin boşalttığı kedisiz sokaklardan.
Hatrılıyorum aklıma düşen 4 satırı, güneşin kendini belli ettiği saatlerde şöyle demiştim çok uzun zaman önce…
üşümek isterdim her güneşi gördüğümde…
şimdi üşüyorum güneşin altında tek başıma…
ama aklıma birşey gelmiyor..birşey isteyemiyorum…
üzülüyorum…
camdan sokak lambasına bakan yazar…
Nomean şahsının son yazıları
|
Yorumlar
| Geri izleme
Toplam Okunma: 293 | Bugunku Okunma: 2 | En Son Okunma: 07.11.2008 - 10:24
3 yorum yapılmış, “Üşümek…”
01
çok güzel anlatmışsın, bu da benim içimi ısıtmaya yeter…
02
birinin elini tutmayı istemek bir yerden sonra kötü bence. içinizi ısıtamayacak biri elinizi ısıtsın istemek, sizi sahiplensin, korusun istemek hemen yerleşiyor hareketlere ve makinalaşıyor eller. üşüme..
03
bir şeyler yazacaktım da;
bir yazıda şöyle bir şey okudum çocukluk hakkında;
“zaman karşılığını daha ucuz ödemektir”
bu cümleden anlaşılacağı üzere,
olur ya, yarın öbür gün biri keşfeder bir kitap çıkarırsın falan filan da.
teşekkürler kısmında “beni çok pis gaza getiren yüzünü bile görmediğim sevgili arkadaşım tamer’e” ibaresini görmediğim takdirde iki kişiliğimle birlikte döverim seni haberin olsun argadaşum.
bu yazı hakkında;
yine güzel bi yazı..
Yorum yapın