Şaçmalamalar.

13 Dec 2008

Eskiden dünya ne güzel ne renkliydi. Resimlerde güzellerken çıkardım, şimdi resmim yok çok şey kaybettim en büyüğü yaşama sevinci. Her gün üst üstte koyarak inşa ettiğim hayatımın çatısını inşa edip içinde keyif sürecek kadar halim kalmadı. Güçsüz hissediyorum. İçimdeki çocuk öldü, yetişkin adam ise doğmadı. Ruhum artık içeride değil benden ayrı bir yer de biri aldı götürdü. Rakı eskisi kadar tatlı değil, içim saçmalıyor dışa vuruyor bugün kendine gelmeye çalışıyor ama güzel beyaz sayfayı kirletiyor. Bu adam her kendine geldiğinde birinde birinin hayatını kirletiyor, başkasına zarar vermeden değişmenin yolu yok mu onu arıyor bu sefer kara saçlarına aklar düşüyor. Her attığım adımda birileri yıkılıyor, yıkmasam omzumda ki yük her geçen gün ağırlaşıyor.

Benim yüküm tonlarca ağırlıkta değil, metrelerce yükseklikte değil belki ama yüküm bir gözyaşı kadar ağır düşmesini engelleyemiyorum her seferinde çıkıyor deliğinden, ellerim tutamıyor sözlerim durdurmuyor ayna da ki ben bulanık, içimde sızı var. Elim bir eli tutamıyor, kalem tutmayalı zaten çok oldu, kirletmemeye çalıştığım zamanlarda çok kirlendim kirim çıkmıyor. Kalbim karardı, dua ettiğim tanrı yok varsa da ne o beni tanıyor ne de ben onu. Yanmaya alıştım alışmasına da, hiç kararmamıştım farklı geldi.
Boşluktayım.

Birilerini kirletmeye ve bu boşluktan çıkmaya karar verdim.Fakat kendimden geçip koruduğum herşey çoktan kirlenmiş, zehiri attım bugün, Resmi mi çekti biri bugün güldüm, içimde ki yetişkin hala doğmadı ama çocuk hayata döndü ve seslendi…

Viva la Vida.