Kan Kusuyorum!

21 Apr 2007

Tuvaletin yerini bilmez, altıma işerdim… Ayıp sanmadığım için burnumu karıştırdım, ilgi çekmek için yaramazlık yapardım, misafirliğe gelen ailenin kızın saçını çekerdim, oğlunu döverdim, doğduğunda hep onunlasınız diye kardeşimi kıskanırdım, arkadaşlarıma bir şeyler ısmarlayayım da beni daha çok sevsinler diye babamın cebinden para çalardım anne… Küçüktüm, ne yaptığımı bilmiyordum. Affet beni… Sen affettikçe ben daha iyi olacağım.

Ben unutmadım seni bana kızıp da “Artık benim oğlum değilsin, ne hâlin varsa gör!” diyişlerini ama daha sabahına kalmadan dayanamayıp beni bağrına basışlarını, beni doğururken ölümden dönüşlerini, babamla yaptığımız kavgalarda beni koruyuşlarını, arada kalışlarını ve bazen sırf bu yüzden ağlayışlarını… Ben senin hakkını ödeyemem anne… Affet beni.

Çok kızdım sana defalarca, çok tartıştık… Üzüldüm, kırıldım, bana değer vermediğini düşündüm, haksız olan hep sendin… Hiçbir zaman hatayı kendimde de aramadım ama şimdi anlıyorum benim de hatalarım vardı.

‘Onun devri başka, benim başka. Anlamıyor ki, ne istediğimi bilmiyor ki’ dedim ama bilemedim bazı şeylerin yüz yıl geçse de değişmeyeceğini. Sonuçta hepimiz gidiyoruz aynı yere, aynı bokluğa. Boşver be baba, boşver. Sen de haklıydın ben de, boşver ama seni çok seviyorum ne kadar kızsam da darılsam da üzülsem de…

Cebinden para çaldığım için de üzgünüm ki zaten bunu anlamıştınız o zamanlar. Yine de affettiniz beni, dövebilirdiniz de ama affettiniz beni, sövebilirdiniz de ama bunun neden kötü olduğunu anlattınız bana.

Sen bana hep iyiliği, şerefi, namusu anlattın baba. Aile şerefinin zarar görmesinden korktum hep sayende baba, bu da saygıyı getirdi bana, saygılı olmayı, şaka-yaramazlık ve bunun gibi şeylerin hep olacağını ama yeri geldiğinde ağır başlı olabilmeyi öğrettin.

Senin tek hatan, bana şerefsizliği öğretmedin. Yeri geldi ezildim, yeri geldi sevilmedim, yeri geldi istenmedim bu yüzden. Herkes bir şeyler elde ederken, bir şeyler kazanırken ben sırf senin öğrettiklerini yaptım. Onlar bir yerlere gelirken ben yayan kaldım be baba. Bu düzende şerefiliye, iyiye, doğruya yer yok baba, her ağlayana meme yok… Ortalığı ayağa kaldıracaksın.

Annemi babamı kıskandım senden ama seni isteyen de bendim, bir kardeşim olsun istedim. Neden peki bu kıskançlık? Salağım da ben ondan… Koskoca bir salağım hem de…

Seni ben istedim leyleklerden, bilirsin ben de bir leylek sayılırım. Sağolsunlar kırmadılar beni ve sen doğdun. O kadar çok sevindim ki, hem de büyük bir süprizle geldin. Annem bana terziye gideceğini söylemişti ama meğer sen doğuyormuşsun, aradıklarında öğrendim. En az beni doğurduğunda ölümden döndüğü kadar zorlanmış seni doğurken de annem. Peki ne derdi vardı? Bir tane oğlu zaten vardı ama o beni kırmadı, bir kardeşim olsun istedim… Yılbaşı hediyesi oldun sen bana. Yeni yıla seninle girdik, kardeşim vardı benim de…

Bazen kızıyordum sana, istediğim şeyi yapmıyordun. Hadi iddiaya girelim diyordum ama 50 bin liraya bile iddiaya girmiyordun. Hayır ben bunun nesine kızdım onu bile anlamıyorum. Girme hiçbir zaman iddiaya sen, en mantıklısı bu.

Onun dışında derslerin çok iyiydi, benim ise hep kötü… Tabi doğal olarak sen biraz daha el üstünde tutuldun, ben ise kızdım bu duruma. Çalışmayan bendim, okulu sevmeyen bendim. Peki niye sinir oldum ben sana?

Sen daha ufacık bebekken, konuşmayı yeni öğrenmişken sırf şaka olsun diye biberonundaki suyu boşaltıp içine kolonya koydum ve sen içtin onu. Nasıl ağladığını hâlâ unutamam. Ben var ya ben, kocaman bir şerefsizim, adiyim, işe yaramaz herifin tekiyim! Peki ya seninle oyun oynarken seni elimden kaçırıp düşmen? O masanın sipsivri ucuna kafanı vurmana sebep olmam istemeden? Kafatasın içine göçtü resmen. Çaktırmadan, şakaya vurarak baktım geçen gün orana tekrar. 6 yıl geçti üstünden ama hâlâ içe göçük biraz. Nasıl vicdan azabı çekiyorum bir bilsen… İstemeden de olmuş olsa suçlusu benim…

Her şeye rağmen sen benden nefret etmedin, ben senin abinim ve ben de senin kötülüğünü istemedim. Seni şu dünyadaki herkesten, herşeyden çok seviyorum bunu sakın unutma. Derslerin çok iyi, kim bilir ileride hangi dalda ne kadar çok başarılı olacaksın. Bu benim en büyük mutluluğum olacak. Belli mi olur? Belki yaşamıyor olurum o zamanlar, kader bu belli mi olur? Ne yazıldıysa o… Yine de çok mutlu olurum.

Kan kusuyorum… Dün gece kan kustum, tükürdüm kan çıktı… Belki sebepsiz yere, belki grip olduğumdan ama o kanı orada görmek hem de doğum günümden bir kaç gün önce görmek ne kadar etkiledi beni bilemezsiniz. Belki de veremim? Kim bilir? Bu içki ve sigara denen illet kimseyi vurmadı, vurmadı geldi beni vurdu. Bilmiyorum, bilmek de istemiyorum. O yüzden bunu size asla söylemeyeceğim. Ölürsem bilmeden ölürüm daha iyi ama eğer varsa da böyle bir şey (karamsarlık yapmak istemiyorum, olabilir elbet. korkmuyorum da…) bunları söylemeden gitmek istemedim.

Hem ne farkeder ki? Hasta olmasak bile kan kusmuyor muyuz? Bu dünya kötü… Babacığım, aynı senin dediğin gibi oluyor her şey işte, hergün daha kötü, daha acımasız… Ölmekten değil de işte bundan korkuyorum ben asıl…

Kan kusarken, kan tükürürken sizleri çok sevdiğimi belirtmeden de geçemiyorum. Her biriniz benim için çok önemlisiniz.

P.S. : Bu yazıyı bana bir şey olursa okuyacaksınız ancak, ona göre ayarladım herşeyi. Herkes okuyacak ama siz bana bir şey olunca… Şimdi okumanızı ve panik yapmanızı istemiyorum, yeterince heyecan yaratıyorum size zaten…

Bir de beni hep neşeli hâlimle hatırlayın, sizi sevindirdiğim hâlimle… Öbür hâllerimi ben de sizin kadar sevememiştim zaten…

Sevgiler ve saygılar;

Oğlunuz…