Zor bir kadındı ananem. Zor da bir hayat geçirmişti. Kardeşimle beni çok severdi ; kızlarıya saatlerce ağızdalaşı yapar, onları kızdırırdı. Yüzyılın başında (geçen yüzyılın) Priştine’den İzmir’e göçmüşler.  İzmir’ de varlıklı bir aileye gelin gitmiş, geçinemişler- kızını bırakıp İstanbul’a göçmek zorunda kalmış. Seneler sonra bir rastlantı eseri karşılaşmışlar. Dedemle burada, İstanbul’ da evlenmiş, iki kızı bir oğluda dedemdem olmuş, oğlunu kaybetmiş. Arnavutluk kökenli dedem oldukça sert bir insanmış, epeyi fakirlik çekmişler. Genç denecek bir yaşta tekrar dul kalmış. Yaşlılığını da kızlarının yanında geçirdi.

Eğer sizin yanınızda ihtiyarlayan insanlar varsa değişik bir tecrübe yaşıyorsunuz. Sizin yanınızda tehlikeli hastalıklar geçiriyorlar, gün geçtikçe güçten düşüyorlar, asabileşiyorlar. Eskiden metanetle karşıladıkları eş dost cenazelerinde kendilerini tutamıyorlar. Aynı hikayeleri dinliyorsunuz bir çok kez :) Televizyondaki ölüm haberlerinde kanalı değiştiriyorsunuz; gece geç saatlerde tv seyredip, evin içinde dolaşıyorsanız gayri ihtiyari onların nefes alışlarını dinleyip var oldukları için rahatlayıp, şükrediyorsunuz. 

Bugün ananemi ve asabiyetini daha iyi anlıyorum. Galiba hayatta , hayattan çok ölümü idrak ediyoruz.

(more…)

“şimdiye kadar bu aşağılık soyum sopumun bana miras bıraktığı kanımla/varlığımla sizleri rahatsız ettiğim için kusura bakmayın”

güle güle melike, kendi adıma seninle yazmak, yorumlamak bir zevkti diyorum.
sağlıcakla kal.

Videoyu buraya koymak isterdim ama nasıl yapacağımı bilemedim. Böyle bir link veriyorum, tarafımdan amatör özensiz ve dağınık bir çalışma ki zaten öyle olmasını istemiştim. Neyse, durum böyle. Reklam falan değil yani, iki tarafta da arkadaşlarımla beraber yazan insanım sonuçta.

Öperler.

(more…)

Saten
Today at 5:19pm
merhaba enis bey.
http://www.sosyoblog.com sitemizde bizle değerli yorumlarını paylaşan enis bey sizsiniz öyle değil mi?

(more…)