e-kolay.net sponsorluğunda `Gazi Sineması`nda izlediğim bir film “Year One”. kötü eleştirilere biraz takılarak gitmiştim filme. salonda az kişi vardı ve film boyunca birçoğu gerçekten gülmedi bile. filmin sonunu beklemeden çıkanlar da oldu ama ben ve birkaç arkadaşım gözlerimizden yaş gelene kadar güldük. Year One, `Tevrat`’ın başlangıç kitabındaki yaratılış kaydını okumadan, bilmeden gitmemeniz gereken bir film.
onu bunu bilmem anlamam
kim ne derse desinler
dupduru yazmak istiyorum, soğuk bir dere suyu gibi.
şu H harfi meselesi hakkında: yunan, bulgar ve rus alfabelerinde “H” harfi yok (yunancada seslenme ünlemi “Ho” var sadece ama harf olarak yok), biz bunu kiril alfabesinde H harfi yok diye özetleyebiliriz sanırım. Trakyalıların H harfini kullanamamaları balkan+slav ırkı karışımı bir ırk ve dil ailesinden geliyor olmaları olabilir mi sizce?…
The Killing Of John Lennon, John Lennon Cinayeti, İngiliz yönetmen Andrew Piddington’ın olaya bakış açısı ve Mark David Chapman’ın anlattıklarından yola çıkılarak yapılan bir belgesel. Olaya John Lennon’ın değil de M.D. Chapman’ın gözünden bakılmış bu sefer hem de bir İngiliz tarafından.
Bir de bizim ülkemizin insanlarına kızarız; “Bir şey piyasada tutmaya görsün, hemen bin türlü kopyası çıkar” gibilerinden. Doğrudur da; ağa’lı diziler, eski şarkı adlarından dizi üretmeler, zart star yarışmaları hep bunların sonucu. Yalansa biri comment’a yalan yazsın.
Bildik iki bin yıllık tarihimiz boyunca, hiçbir dönemde son yirmi yılda yaşadığımız kafa karışıklığının bir benzerini yaşamadık. Hiçbir devirde böylesine bir ateşe düşmedik, hiçbir vakitte haddeden bu kadar biçimsiz bir şekilde geçmedik.
…
Deli gibi alkışlanıyordu, herkes ayaktaydı.
Hayatında ilk defa bu kadar heyecanlı hissediyordu kendini
Reverans yaptı, smokin kuyruğunu görene kadar eğilecekti önceden hesaplamıştı
Eurovision, Euro 2008 gibi “Eurosal” heyecanlarımız zirveye yaklaşmaya başlayınca bir yazı karalayıp yine Sosyoblog gündeminin en tepesine oturma vaktimin geldiğine inandığım için bir yazı yazma ihtiyacı duydum hehehehe…
Öncelikle bu işe neden girdiğimden bahsedeyim.
Babaannem ben çocukken torunlarına gavurdan nasıl kaçtıklarını anlatırdı, o zamanlar masal gibi gelirdi bunlar bize.
Üniversiteyi Ankara’da okuduğum sırada soyadımın aynı olduğu birçok insanla tanıştım, onların bazıları da göçmendi ama bir türlü bağ bulamadım onlarla aramda. Hatta facebook’ta bir de Yamanerler diye grup açmıştım ama bir sonuca ulaşamadım.
Şu an Sosyoblog arşivinde 'Kültür Sanat' kategorisine bakıyorsunuz.