bir derbi daha geride kaldı ama o görkemli adı da damağımızda kaldı zira maç katledildi. taraftarlar, futbolcular, gereksiz agresifliğe sürüklendi. tabi bunun tek sorumlusu vardı, o da her iki tarafın da belirttiği üzere hakem kişisi. (bakın, adını ağzıma almıyorum)
“Kocaman bir dünya’nın küçücük alt kümesi olmak nasıl bir duyguysa benim ki de öyle bir şey işte. Zaten hepimiz aynı durumdayız. Bazılarımızın kümeleri kesişiyor ve ortak eleman oluyoruz. Kendi kümelerimizin elemanları…”
dekmokrasi hukuk dersi düşmez ağzından
konuşmalar ömre bedel bayar insanı
ekonomiyi düzeltecekmiş hazırmış planı
sen yine de at yalanı seveyim inananı
ne değiştirmeye kalksan olay oluyor
imtiyazlı kankaların güzel buluyor
ampülün parlayacakmış hep buralarda
bunu duyan Edison’un gözleri doluyor
komşulara bomba yağdı her gün havadan
sen kendini alamadın kovboy duadan
ananı da al git dedin bize buradan
gemiciksiz ayrılmayız köhne limandan
işsiziz diye ağladık bize zam verdin
çok […]
Öncelikle bu işe neden girdiğimden bahsedeyim.
Babaannem ben çocukken torunlarına gavurdan nasıl kaçtıklarını anlatırdı, o zamanlar masal gibi gelirdi bunlar bize.
Üniversiteyi Ankara’da okuduğum sırada soyadımın aynı olduğu birçok insanla tanıştım, onların bazıları da göçmendi ama bir türlü bağ bulamadım onlarla aramda. Hatta facebook’ta bir de Yamanerler diye grup açmıştım ama bir sonuca ulaşamadım.
Bütün yakınlaşmalarda belirli mesafelerim vardır. Örnek vermek gerekirse Derbent-Sapanca-Arifiye-Mithatpaşa ve en son durağı da Adapazarı istasyonu olan okuladan dönüş güzergâhımda ne zaman Arifiye’ye gelse tren ben yaklaştığımı hissederdim… Nedeni ise basit, Derbent-Sapanca ve Sapanca-Arifiye arası tüm yolculukta en uzun durak araları… Arifiye-Mithatpaşa da uzun aslında ama Mithatpaşa-Adapazarı arasının 5 dk. alması bana bir rahatlama getirmiştir […]
İstanbul’un iki yakasında iki imparatorluk kurulmuş, çokça dostları olan bu imparatorlukların birer vârisi varmış. Batı yakasının vârisi bir prensmiş, doğu yakasının vârisi ise güzeller güzeli bir prenses. Fakat ikisi de hayattan ve alışılmışlıktan çok sıkılmışlar. Çareyi geceleri kılıklarını değiştirerek halk arasına karışıp eğlenmeye çıkmakta bulmuşlar.
Şu an Sosyoblog blog arşivinde Feb 2008 ayına bakıyorsunuz.