Fırtınanın gelmesiyle birlikte saklanacak yer aramaya başlamak sanırım bir saçmalıktı. Çölün ortasında sığınacak tek yer ancak bedenim ve kanım olabilirdi.
Yere uzandım, gözlerimi kapadım, kumu sıkıca ellerimle tutsam da parmaklarımın arasından boncuk boncuk akıyordu taneler, çevremdeki kum fırtınayla salınıp gidiyordu. Daha çok dibe girdim, üstüm de kumla kaplandı. Ağlamaklı oldum , bedenim savruldu sandım öncekiler gibi.
Atatürk’ün şu hikayesini herkes bilir. Atatürk bir gün diğer ülkelerin ileri gelenlerine ziyafet vermektedir. Garsonlar da Atatürk’ün askerleridir. iyi hoş güzel güzel yemeklerini yerken ordan askerin biri sakarlık yapar ve yemeği yere düşürür. Atatürk hiç bozuntuya vermez ve “Bu millete çok şey öğretebildim ama onlara uşak olmayı bir türlü öğretemedim” der.
hepinizin dikkatini çekmiştir zannımca. bu yazıdan önceki son yazının tarihi 17 ekim. yani ortada olması gerekip de olmayan yazılar var. malesef kendilerini kaybetmiş durumdayız.
3 çocuklu bir ailenin en küçük çocuğuyum. Babam şehrin ağasının oğlu, annem şehrin ileri gelenlerinin kızı. Babam rençberlik yapıyor dedemin tarlalarında, annem ise herşeyi. Rençberlik, yemek yapımı, ev işleri, çocukların bakımı.
7 çocuklu bir ailenin en büyük çocuğu olarak dünyaya geldim, belki de 6 kardeşim oldu demek daha doğru olacak. Babam sağlık memuruydu, sonra taksicilik yaptı, peşinden de bakkalında kös kös oturdu. Annem çocuklarıyla uğraşan bir kadın.
Şu an Sosyoblog blog arşivinde Jan 2008 ayına bakıyorsunuz.